Έχω αυτή την κιτσάτη κινέζικη λάμπα. Είναι αντικέ, ωστόσο κιτσάτη.

Την πηγαινοφέρνω, όλα τα έπιπλα πάνε κι έρχονται, μαζί και τα φωτιστικά.

Της έχω κάνει μεταμοσχευση καλωδίων και αντιστέκομαι σθεναρά για να μην αλλάξω το χτυπημένο της καπέλο.

Με το σπασμένο ξύλινο στερέωμά της έχω συμβιβαστεί. Έτσι τη βρήκα, κουτσή.

Τη στερεώνω σε τοίχους. Απαραίτητο, να στερεώνεται κάπου.

(…)

Προσπαθώ να δουλέψω και νυστάζω.

Προσπαθώ να δουλέψω κι η λευκή λάμπα του γραφείου αρνείται να ανάψει.

Την αφήνω πάνω στο μπαούλο και φέρνω από την κουζίνα την κινέζικη.

Χαλασμένη κι αυτή, ξεχασμένη βδομάδες.

Βγάζω τα κοπίδια και τα κατσαβίδια.

Ξεβιδώνω, κόβω, ενώνω, βιδώνω, ψάχνω λάμπα, ανάβει.

Τη στερεώνω στον πράσινο τοίχο, δίπλα ακριβώς στο mac.

Κίτρινο φως, αλλά το προτιμώ από το φως του δωματίου.

(Δεν μπορούσα ποτέ τα μεγάλα φώτα. Μία εστία εδώ, μία εκεί, μάλλον έχει να κάνει με τα μάτια μου, δεν ξέρω, το προτιμώ.)

(…)

Έχουμε να πάμε πάλι στο νοσοκομείο αύριο. Η αρρώστια έχει εξαπλωθεί παντού.

Την προηγούμενη βδομάδα έμοιαζε καλύτερα, θα πήγαινε πίσω στο νησί.

Μετά οι γιατροί έβγαλαν τα εργαλεία τους, άρχισαν να ανοίγουν, να κόβουν, να κολλάνε.

Την τελευταία βδομάδα έμοιαζε με αγία. Ακτινοβολούσε. Λευκή.

Ήλπιζα να προλάβει, να γυρίσει στο νησί.

(Ο τελευταίος σύνδεσμος με τις πρώτες πρώτες ρίζες μου.)

Πώς ακτινοβολούν οι ηλικιωμένοι άνθρωποι στα νοσοκομεία.

Αύριο θα πάμε πάλι να τη δούμε.

Θυμάμαι τη μέρα που πήγαμε στο σπίτι της και το βλέμμα μου έπεσε πάνω σ’αυτή την κινέζικη λάμπα.

Βγάλτα πέρα όπως προτιμάς.

Εγώ δεν θα κάνω άλλο τον υπερήρωα.

Θα βάλω τα γυαλιά μου, το κουστουμάκι, θα στρώσω τη χωρίστρα και θα γράφω τα φαρμακεία.

Και για τις αϋπνίες, valman, φυτικά κι ακίνδυνα.

( Coldplay have said their track “Speed of Sound” was originally an attempt to re-create “Running Up That Hill”. )

Πέρασα ένα βράδυ thriller.

Κάποιος ξέχασε το σκύλο του στο μπαλκόνι και το ζώο έκλαιγε όλη νύχτα.

Στις 2 νύσταξα.

Στις 2μιση με ενοχλούσαν τα σεντόνια και δε θυμόμουν πώς να τοποθετήσω τα μαξιλάρια στη σωστή θέση.

Στις 3 παρά τέταρτο θα ορκιζόμουν πως κάτι κάνει “κλικ κλικ κλικ”, σα νερό που τρέχει ή σαν δείκτης ρολογιού, αλλά χωρίς να ταιριάζει απόλυτα σε κανένα από τα δύο.

Στις 3 είπα να διαβάσω το βιβλίο μου.

Στις 3 και τέταρτο είχα λίγες σελίδες ακόμη.

Στις 3μιση άναψα τσιγάρο.

Στις 4 παρά τέταρτο τέλειωσα το βιβλίο κι άναψα κι άλλο τσιγάρο.

Στις 4 παρά πέντε ήμουν πραγματικά θλιμμένος που τέλειωσε το βιβλίο. Άναψα κι άλλο τσιγάρο.

Στις 4 σκεφτόμουν τους τρεις γέρους που πέθαναν το τελευταίο 3μηνο στην πολυκατοικία μου.

Στις 4 και τέταρτο πήγα μέχρι την κουζίνα κι ήταν στ’ αλήθεια τρομακτικά.

Στις 4 και είκοσι ο σκύλος συνέχιζε να κλαίει.

Στις 4 και εικοσιπέντε θα ορκιζόμουν πως το σπίτι είναι θυμωμένο μαζί μου.

Στις 4μιση σκεφτόμουν πως πνεύματα και δαιμόνια μπαινοβγαίνουν και τούς ενοχλεί η κάπνα από τα τσιγάρα.

Στις 5 έβαλα να δω τους “12 Πίθηκους”.

Στις 5 και τέταρτο πραγματικά απολάμβανα την ταινία κι έψαχνα trivia στο imdb.

Στις 5μιση με πήρε ο ύπνος.

(…)

Αύριο έχω ραντεβού να δω το πρώτο διαμέρισμα.

Μέχρι τέλος του μήνα θέλω να έχω φύγει από κει μέσα.

Η Echo μού είπε τις προάλλες πως μπορεί να διακρίνει ποιές εικόνες είναι δικές μου και πως αυτό το βρίσκει σημαντικότερο από ο,τιδήποτε άλλο.

Δεν της το είπα, αλλά εκείνες οι δύο της φράσεις ήταν το μεγαλύτερο καταπραϋντικό που κατάπια τους τελευταίους μήνες.

Σε ένα οικογενειακό τραπέζι πριν μερικές ημέρες εξήγησα πώς πάει “αυτή η ιστορία”, είπα για τις νέες δουλειές και τα σχέδιά μου για κάτι μεγαλύτερο. Ήταν η πρώτη φορά που δεν χρειάστηκε να συρρικνωθώ στο μέγεθος οδοντογλυφίδας καρφωμένης σε ξύλινη καρέκλα.

Στην τελευταία μου συζήτηση με την Ψ κάναμε ανάλυση ονείρου -μία ενότητα που θέσπισα μετά από καιρό και με μεγάλο τσαμπουκά- και φτάσαμε να δουλεύουμε το ντιβάνι σε όρους κινηματογραφικών λήψεων. Ήταν τρομακτικό σαν κόλαση.

Προσπαθώ να “διεκπεραιώσω” όπως μού είπε η Andy, αυτές τις δύο νέες αναθέσεις. Πελαγώνω και θυμώνω κι είμαι έτοιμος να ακούσω δύο τρανταχά “όχι”.

Παράλληλα κρατάω σημειώσεις και ασπρόμαυρα σκίτσα για το μέλλον, λες και το παρόν το τρέχει άλλος κι όχι εγώ.

Σκέφτομαι, γιατί μείωσα τις καταχωρήσεις μου στο blog και γιατί τα posts μου γίνονται πιο σπάνια και πιο σύντομα.

Υπογράμμισα αυτό τις προάλλες κι ήθελα να το φυλάξω εδώ:

One weekend she escaped to East Hampton to stay with Tina Fredricks. “Even though the water was freezing cold, she swam far out in the ocean”, Tina says, Her depression would not go away. She complained of being “dry and flat”. Nobody understood her pictures, she said. She’d been afraid of that.

Καλή εβδομάδα.

( Η φωτογραφία από τη Diane Arbus, σταθερά. )

Νομίζω, μού πήρε 27 χρόνια (και μερικές ημέρες) για να καταλάβω πως δεν χρειάζεται να ψάχνω κάποιον σαν και μένα, γιατί έχω εμένα.. σαν εμένα.

Κι ίσως υπήρξαν φορές που με καθοδήγησε ένα πολύ λανθασμένο κριτήριο.

Τώρα μού αρκεί.

Να ξυπνάμε μαζί, να τρώμε φρέσκα κρουασάν με γέμιση βερύκοκο και να μένουμε στο κρεβάτι μέχρι το απόγευμα.

Κι ο,τι δεν καταλαβαίνω και με όσα δε συμφωνώ, ας τα πάρει ο καιρός.

Eγώ μπορώ να τα προσπεράσω με ένα χαμόγελο.

Εμένα αυτό μου αρκεί.

Υποθέτω, η μεγάλη στιγμή κρίνεται όταν κρατάς ένα και αλλάζεις όλα τα άλλα.

Αλλά αυτό μπορεί και να ‘ναι μια σκέψη σαββατιάτικου απογεύματος.

( Σε κάθε περίπτωση, εμένα μού κάνει και μού περισσεύει. )

Χριστέ μου, δεν έχω καμία αντίρρηση.

Αφού το έζησα κι αυτό, μπορεί να χαθεί η πλάση με συνοπτικές διαδικασίες.

( Τα υπόλοιπα τα λογοκρίνω. )

Σταματάω εδώ να ζητάω και σταματάω εδώ να γκρινιάζω.

Γιατί σε κούρασα, μού το ‘χεις πει.

Από δω και πέρα, θα γίνω κι εγώ λάουντζ.

Λάουντζ, ίζι-γκόινγκ, κουλ.

Και θα ζητώ μονάχος μου ένα πράγμα μοναχά.

…μια νύχτα με φεγγάρι, πεντάρφανου και ξένου…

Ή αλλιώς, καμώνομαι πως ξέρω ή έστω πως μπορώ, ενώ δεν ισχύει τίποτα από τα δύο.

To ήξερες πως κάπου στα μέσα του ‘60, ο Bruce Davidson είχε μαθήτριά του τη Diane Arbus σε ένα ολιγοήμερο φωτογραφικό workshop; Πως εκείνη τον πήρε από το χέρι και τον έβαλε στο αυτοκίνητο. Τού έδειξε τα παρασκήνια ενός τσίρκου στην άκρη της πόλης. Και πως έτσι τον έπεισε να ξαναπιάσει στα χέρια του τη φωτογραφική μηχανή;

“Suddenly I could not take a picture -couldn’t hold a camera in my hand. [...] I don’t know what happened -can’t describe it- except maybe Diane turn me on to the screwball aspect of the world”.

Τα λόγια και η εικόνα από τον Bruce Davidson.

( Κάπου αλλού είχα διαβάσει πως οι δυό τους υπήρξαν ζευγάρι για ένα φεγγάρι. Αλλά και να μη συνέβη ποτέ, το παραπάνω το βρίσκω πολύ πιο εκστατικό. )

Στην εξώπορτα της πολυκατοικίας βρήκα πάλι ένα κηδειόχαρτο.

Από το τέλος του καλοκαιριού μέχρι σήμερα έχω μετρήσει τρία.

Τον πρώτο από αυτούς τους θανάτους τον ζήσαμε όλοι οι ένοικοι και με τον εντονότερο πιθανό τρόπο.

Κατά κάποιο τρόπο, ακόμα τον θυμόμαστε.

Δε με τρομάζουν ούτε με απωθούν όλοι αυτοί οι θάνατοι.

Σκέφτομαι όμως πως η πολυκατοικία έχει μετατραπεί φέτος σε ένα είδος πνευματιστικού vortex.

( Αν και θα χρησιμοποιούσα με περισσότερη ικανοποίηση τη λέξη “spiritual” αντί του “πνευματιστικού”. )

Κι όσο να ΄ναι, όλο αυτό το ξεφόρτωμα ψυχών πίσω από τους τοίχους του σαλονιού και πάνω από τα ταβάνι, άρχισε να με βαραίνει.

Spiritually.

(…)

Με ρώτησε κάποιος σήμερα στη δουλειά, ενώ μοίραζα κάτι κολασμένα γλυκά με bitter σοκολάτα και κρατσανιστή κρούστα, “και πώς αισθάνεσαι που μεγάλωσες ένα χρόνο; έχεις πέσει;”.

Και προς έκπληξη όλου του γαλαξία εγώ απάντησα “πολύ όμορφα! η χρονιά που πέρασε ήταν πολύ όμορφη!”.

(…)

Έχω μπροστά μου την “Εύα Λούνα” της Ιζαμπέλ Αλιέντε.

Στο 1ο φύλλο -κι αν με παρακολουθείς απ’τα παλιά παλιά blogs μου, συγγνώμη για την επανάληψη που θα ακολουθήσει- γράφει με μπλε στιλό:

Από το βάθος της ψυχής μου πολλές θετικές ευχές για ατέρμονη φλόγα! Να μην (ευ)ησυχάζεις ποτέ! Amanter, Νοέμβριος ‘99.

Κι ένα γυναικείο όνομα που το κρατώ για μένα.

(…)

Πριν δέκα χρόνια, μία γυναίκα μου έδωσε ένα βιβλίο σε χαρτί μπλε του ελευθερουδάκη και με τράβηξε από μία πολύ σαφή τροχιά που είχε χαραχθεί για μένα.

Αισθάνομαι και σκέφτομαι σήμερα πως η ζωή δεν είναι κάτι περισσότερο από αυτό.

Άνθρωποι που σε τραβάνε από τις τροχιές που έχουν χαραχθεί για σένα.

Αισθάνομαι ήρεμος όταν οι άνθρωποι έχουν τόση γενναιοδωρία στην ψυχή τους.

Και σκέφτομαι οτι είμαι τυχερός που έχω γνωρίσει αρκετά τέτοια πλάσματα.

(…)

Η Εύα Λούνα λέει:

Ή ίσως τα πράγματα να μην έγιναν έτσι. Ίσως να είχαμε την τύχη να ζήσουμε έναν εξαιρετικό έρωτα κι εγώ δεν χρειάστηκε να τον σοφιστώ από το μυαλό μου, παρά να τον ντύσω γιορτινά, για να μείνει στη μνήμη μου, σύμφωνα με την αρχή πως είναι δυνατό να κατασκευάσουμε την πραγματικότητα στα μέτρα της ίδιας μας της επιθυμίας.

Μεγαλώνω και με μαθαίνω.

Μεγαλώνω και με αλλάζω.

Μεγαλώνω και μού θυμώνω.

Μεγαλώνω και με γουστάρω.

Μεγαλώνω σημαίνει κλείνω πίσω την πόρτα του σπιτιού μου. Τα μέσα μένουν τα έξω περιμένουν.

Μεγαλώνω σημαίνει αγαπάω και φοβάμαι σα τρελός. Εξίσου.

Μεγαλώνω σημαίνει ακούω κάθε λεπτό που περνά να σκάει σαν μικρή βόμβα στη θάλασσα.

Μεγαλώνω σημαίνει προσπαθώ να αυξήσω το ανάστημά μου.

Μεγαλώνω σημαίνει βγάζω δόντια και νύχια για να φυλάω εμένα κι άλλους πέντε.

Μεγαλώνω σημαίνει βγάζω φτερά και γούνα για να ζεσταίνω εμένα κι άλλους πέντε.

Μεγαλώνω σημαίνει επιθυμώ και ανυπομονώ.

Καταλαβαίνω πως προσπαθείτε να θάψετε πολλούς ανθρώπους μέσα σας.

Λοιπόν; Τί είναι αυτό που πενθείτε;

Βγήκα στο δρόμο, έκανα ένα τσιγάρο, περπάτησα, έκανε ζέστη, έβγαλα την καπαρντίνα και την κράτησα αγκαλιά, κατέβηκα στο σταθμό του τρένου, έφτασα στο γραφείο, απασχολήθηκα ανιαρά, κατέβηκα ξανά στο τρένο, βγήκα και περπάτησα τις δύο τελευταίες στάσεις ως το σπίτι, κοιμήθηκα έναν απογευματινό ύπνο βαρύ, ξύπνησα από το τηλέφωνο, μία κυρία με ενημέρωσε για κάποια τραπεζική υπηρεσία, το έκλεισα σχεδόν αγενώς, μου μαγείρεψα, με καλόπιασα και αποφάσισα ο,τι έχει “πεθάνει” να περάσει επιτέλους προς το φως κι εγώ να μείνω εδώ, με τους ζωντανούς, με όσα κομμάτια μου παραμένουν ζωντανά κι εκείνα που επιδέχονται αναγέννησης.

Να πενθήσω άλλο, δε θέλω. Ως εδώ φτάνει.

( υστερόγραφο: εχθές το βράδυ, περπατώντας μπροστά από την απέναντι πολυκατοικία, άκουσα λυγμούς κάποιου άνδρα κι αναφιλητά. Τυχεροί όσοι μπορούν και κλαίνε ακόμα. )

Συνάδελφος: Πολύ χαμηλά το χρεώνεις.

Εγώ: Θα πάθει εγκεφαλικό αν τού ζητήσουμε όσα λες.

Συνάδελφος: Τσίπη σε βρίσκω.

Εγώ: Σού λέω, ο τύπος έχει χασαποταβέρνα!

Συνάδελφος: Καλά.

Εγώ: Να σού πω…

Συνάδελφος: Έλα.

Εγώ: Έχει τίποτα γλυκό στο ψυγείο;

Συνάδελφος: Έχει κάτι παστάκια.

Εγώ: Δε θέλω.

Συνάδελφος: Τί θέλεις;

Εγώ: Θέλω κάτι γλυκό.

Συνάδελφος: Θέλεις μία μπιγκ μπάμπολ;

Εγώ: (…)(…)(…)