αράχνη

Πριν 1-2 μέρες, ο αγορένιος με ρώτησε: “τί σκέφτηκες όταν είδες αυτόν τον τοίχο πράσινο;”

Τού απάντησα πως μ’αρέσει το πράσινο, πως είναι ένα ζωντανό και δροσερό χρώμα. Πως με ηρεμεί.

Την ίδια στιγμή κοίταξα λίγο καλύτερα τον τοίχο.

Και σκέφτηκα πως σπάνια πια προσέχω οτι κάθε μέρα μπαίνω σε ένα πράσινο σαλόνι.

(You’re just too used to my honey, now)

Έμεινα σε αυτόν τον καναπέ 3 μέρες. Τον παλιό καναπέ δίπλα στον πράσινό τοίχο.

Με φάρμακα, θερμόμετρα, τη λουλουδάτη κουβέρτα και τα τηλεκοντρόλ.

Κι είναι πολλές 3 μέρες, μην το υποτιμάς.

Και ξέρεις τί σκέφτηκα;

Σκέφτηκα πως είναι μεγάλη ανοησία να θεωρούμε οτι έχουμε κάτι δικό μας.

Στην πραγματικότητα, δεν μάς ανήκει απολύτως τίποτα.

Τα πάντα είναι περαστικά. Ακόμα χειρότερα, τυχαία. Συμπτωματικά.

Είναι σαν να ισορροπεί μία σταγόνα στον ιστό της αράχνης. Πόσο κρατάει αυτή η συνθήκη; Τόσο κρατάμε και μεις.

Κι ο λόγος που συνηθίζουμε και ξεχνάμε τί έχουμε είναι για να μην εμποδίζει τη ζωή μας η γνώση οτι θα επιστρέψουμε αργά ή γρήγορα σε εκείνο το σημείο που δεν είχαμε απολύτως τίποτα.

Που θα περιμένουμε την επόμενη βροχή και θα ελπίζουμε σε κάποια πεινασμένη αράχνη.

~ από SugarProof στο Οκτωβρίου 24, 2009.