yuppie burn-out

‘The newspapers have got a name for it’, Rebecca continued, brokenly.’Yuppie burn-out’. ‘It’s a syndrome, apparently. You work your rocks off in the City for ten years, you make pots of money, and then one day you look at your life and can’t remember what any of it was for. She was a textbook case. Driving around South London late one Friday night -God knows what she was doing in South London- she finds a nice long cul-de-sac with a brick wall at the end, revs up to ninety miles per hour, and drives straight into it.’

(The House of Sleep – Jonathan Coe)

Αναρωτιέμαι τις τελευταίες ημέρες -μέρες σπάνιου εκνευρισμού και ερεθισμένων νεύρων- τί είναι αυτό που μπορούμε να φέρνουμε σπίτι. Τί συζητάς στο τέλος της μέρας. Αναρωτιέμαι, αν έχω κουραστεί με αυτή την περιστροφική διαδρομή ή αν με έχει εξαντλήσει η απουσία θεμάτων. Υπάρχουν τόσα πράγματα να δεις εκεί έξω. Σήμερα, ας πούμε, κάποιος πέθανε στο σταθμό του τρένου. Βρήκα το ασθενοφόρο μπαίνοντας και είδα την καθαρίστρια να απολυμαίνει με καμιά εκατοστή επιβάτες τριγύρω της. Από την άλλη, αυτή ίσως και να μην είναι η σωστή ιστορία.

Δουλεύω για την Τετάρτη κι αυτό το παλιόπραμα έχει κουραστεί όσο και ‘γω. Σέρνεται όσο κι εγώ.

Βρίσκω ευκαιρία και διαβάζω το Σπίτι του Ύπνου, περιμένοντας να κλείσουν τα αρχεία.

Χαίρομαι που το διαβάζω στα αγγλικά. Ένα γιατί θυμάμαι πόσο αγαπάω τον ήχο των αγγλικών, την ευκολία, τη ροή τους, Δύο, γιατί συντηρώ (στο μυαλό μου) μία προσωπική σύνδεση με την Οδαλίσκη, τα ίχνη της οποίας φρόντισα να χάσω άλλη μια φορά.

Δοκιμάζω άλλες γλώσσες, ακούω ηλίθια ιταλική pop μόνο και μόνο για να φανταστώ πώς είναι να αγαπάς ή να βρίζεις στα ιταλικά. Χαίρομαι, μετά το αφήνω.

Χρειάζομαι ένα μεγάλο διάλειμμα. Όλοι μας;

Εγώ το χρειάζομαι, τουλάχιστον, το λέω εδώ, ένα μεγάλο διάλειμμα, παρακαλώ.

~ από SugarProof στο Ιουνίου 22, 2009.