Better LOST than never

Sitcom ή σινεμά; Νομίζω… ένα sitcom είναι σαν ένα φλερτ σε εξέλιξη. Το σινεμά μοιάζει περισσότερο με κεραυνοβόλο έρωτα. Συναντιούνται τα βλέμματα, περαστικά στο δρόμο. Κι έχεις μια ευκαιρία, να πλησιάσεις ή να χαθείτε για πάντα. Κάπως έτσι.

Lost, λοιπόν! Άργησα αλλά μπήκα στο χoρό. Μετά το Heroes (που βαρέθηκα), το Dexter (που παραμένει ένα από τα εξυπνότερα sitcoms που είδα ποτέ και επιστρέφει με τρίτο κύκλο το φθινόπωρο), το PrisonBreak (που με απογοήτευσε φρικτά με το 3o season) και το Nip/Tuck (που πλέον βλέπω μονάχα τις βραδινές ώρες στις οθόνες του γυμναστηρίου), σκέφτηκα να δώσω μία ευκαιρία και στο Lost. Και πάει καλά. Ατμόσφαιρα παραδόξως Lynch-ική (ένα Twin Peaks χωρίς τα παιχνίδια του υποσυνειδήτου), βραδυφλεγές και εθιστικό. Σεναριακή συνέπεια και υπομονή, ένα σχέδιο δηλαδή στη μυθοπλασία. Και φυσικά, φάτσες που “γράφουν”. Ανεβάζω τις 2 αγαπημένες μου. Evangeline Lilly (καταπληκτικές φακίδες, τέλεια χείλη και λαιμός για δάγκωμα) και φυσικά -φυσικά- Ian Somerhalder (υπέροχα, κόκκινα ζυγωματικά και συγκλονιστικά μάτια- ποιές μανάδες γεννάνε τέτοια πλάσματα, είπαμε; τα συγχαρητήριά μου στη μητέρα του Ian!).

~ από SugarProof στο Φεβρουαρίου 28, 2008.