Strange Little Homme

Χμ. Παράξενο το νέο σπίτι. Θα μού πάρει λίγο καιρό να το συνηθίσω. Κοιτάω τους τοίχους κι είναι προς το παρόν άδειοι. Μονάχα αυτό το στιγμιότυπο της Rut Blees Luxemburg. Το μόνο που κουβάλησα τελικά από το παλιό το σπίτι. Μαζί με το nickname. Δύο blogs πίσω, άνοιγμα με ένα τραγούδι της Tori, “Sugar”, ανάμεσα στα αγαπημένα μου από μια δισκογραφία γεμάτη αγαπημένα. Και προέκυψε το ψευδώνυμο. Ναι, τότε έψαχνα κάτι… να προστατεύει από την ανάγκη. Ή να αποδεικνύει την ανάγκη. Το μεταφράζεις όπως θες -ύπουλα αγγλικά! Και ήρθαν τα πράγματα διαφορετικά από ο,τι τα υπολόγιζα, να η πρώτη μετακόμιση. Κι άλλες αλλαγές, να κι η δεύτερη μετακόμιση. Εδώ. Ελπίζω να είναι η τελευταία. Αλλά και να μην είναι. Θα προσπαθήσω να μείνω πιστός.

Θυμάμαι, μού είχε γράψει η Garbo, όταν τής είχα αποκαλύψει οτι δημοσιεύω/δημοσιεύομαι ιντερνετικα, “είσαι σαν αυτούς τους γάτους που διηγούνται ιστορίες”. Κάπως έτσι. Το είχε φανταστεί. Και μ’ αρέσει. Να λέω ιστορίες. Ασήμαντες ιστορίες, για μία ασήμαντη ζωή σε μία ασήμαντη μητρόπολη. Κι η δική μου ζωή είναι στ’ αλήθεια ασήμαντη. Όσο ασήμαντη είναι η ζωή όλων. Χμ, εκτός ίσως από τη ζωή της Tori. Του Truman Capote. Άντε, και της Agnes Varda. Και της Catherine Deneuve. Αλλά ώς εκεί. Ναι, δεν είναι κακό να είναι ασήμαντη η ζωή σου. Θέλω να πω, δεν το κάνει ευκολότερο. Ή αυτονόητο. Τουλάχιστον εγώ, αποδέχομαι τη ζωή μου ως ασήμαντη. Και λίγο μπερδεμένη, βέβαια.

Για παράδειγμα, σήμερα. Ξύπνησα ξανά, σταθερά εδώ και δύο χρόνια, την ώρα που κανονικά θα έπρεπε να πίνω καφέ μπροστά στο mac. Στο διαφημιστικό γραφείο, όπου με πληρώνουν να τούς βρίσκω λέξεις, να τους μαθαίνω ορθρογραφία, αγνοώντας πως είμαι ανορθόγραφος και πως στις πανελλήνιες έγραψα έκθεση για 12. Ναι, με πληρώνουν και για να τραγουδάω Νέο Κύμα στους διαδρόμους. Υποψιάζομαι. Καθυστερημένος, λοιπόν, κάθε πρωί, τουλάχιστον μία ώρα. Κι ακόμα με κρατάνε. Κι ακόμα δεν νιώθω αρκετές ενοχές για να βάλω το ξυπνητήρι νωρίτερα. Δουλειά γραφείου, το λένε, εγώ το θεωρώ παραφροσύνη. Ας πούμε τα σημερινά briefs. Ένα ερωτικό e-shop από τη μία και ένας μεγάλος έμπορος σκαφών από την άλλη. Πώς λένε τα pleasure balls στα ελληνικά; Τί στην ευχή να γράψω για τη γάστρα του φουσκωτού; Και πώς μπορώ να παραδώσω και τα δύο μέχρι το μεσημέρι; Και δώστου τα brainstormings και δώστου τα meetings. Κι εγώ χώνομαι στο μικρό δωματιάκι και κάνω τηλέφωνα για τις αληθινές μου δουλειές. Ένας εκδότης μού ζήτησε -άγνωστο πως- να δει δείγμα μετάφρασης για ένα αμερικάνικο βιβλίο κινηματογράφου. Και βέβαια, απάντησα. Μία αρχισυντάκτρια που ακόμα ανέχεται τις καθυστερήσεις μου, περιμένει τη στήλη για προτάσεις κινηματογραφικές. Να μην έχουμε περιορισμούς, τής πρότεινα, να ορίσουμε νέους συσχετισμούς και εμπειρίες. Και βέβαια, απάντησε. Α! Θέλω και 500 λέξεις χώρο, να γράψω για τον Φερνάντο Πεσσόα. Μετά από λίγο τής ζήτησα 1000. Και βέβαια, πάλι. Και τώρα χρωστάω 1000 λέξεις. Και τρεις σκηνές για αυτή την παιδική διασκευή του Peter Pan, για μία οικογενειακή φίλη που δαμάζει κάθε μέρα καμιά τριακοσαριά παιδάκια. Και τα μισώ τα παιδάκια. Και μισώ πλέον και τον Peter Pan. Και ανυπομονώ να αρχίσουμε πρόβες. Και περιμένω να τελειώσει το τρίωρο meeting για να πάω γυμναστήριο. Και έχω ήδη φορέσει φόρμα. Αλλά το meeting δεν τελειώνει. Και καπνίζω. Ενώ ο πνευμονολόγος μου θα με έστελνε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Καθότι χρόνια ασθματικός. Κι ενώ σε λίγο πρόκειται να τρέχω τα χιλιόμετρα -που έκανα αγάπη μου για σένα, τραγούδαγε η Λίτσα Γιαγκούση και αγνοώ πώς ήρθε εμβόλιμος ο στίχος τώρα, εδώ, στο νέο, τίμιο σπιτικό μου. Κοπάνημα στο γυμναστήριο, με τον καλύτερο σύντροφο εκγύμνασης. Κι έπειτα σπίτι. Δοκιμάζοντας να οδηγήσω με τα ακουστικά του i-pod στα αυτιά. Ναι, η δεύτερη κακή συνήθεια μετά το τσιγάρο. Το i-pod. Μαγείρεμα, ευτυχώς μαγειρεύω αληθινά φαγητά από τα δεκαοχτώ. Downloading αμερικάνικων sitcoms, τηλέφωνα σε όλα τα αγαπημένα πρόσωπα που είναι εύκαιρα. Να δω πως είναι καλά. Κι έπειτα δουλειά. Αυτό. Τίποτα σπουδαίο. Τίποτα μεγάλο. Τίποτα ξεχωριστό.

Πάμε, λοιπόν. Από την αρχή. Χωρίς το φόβο ή την απόδειξη της ανάγκης. Χωρίς μικρά α να ακουμπάνε στο στήθος. Έτσι. Απλά. Με λίγο περισσότερο συναίσθημα.

( Χριστέ μου, συγγνώμη που τηλεφωνώ τέτοια ώρα, αλλά πως διάολο δουλεύει το wordpress; )

~ από SugarProof στο Φεβρουαρίου 20, 2008.