προσωπικά κι άχρηστα

Αν παραβλέψεις τους κύκλους και αφεθείς σε μία ασαφή ευθεία, τότε από την αρχή δεν είχες ιδέα πού πήγαινες.

Το παραπάνω στιγμιότυπο, καθαρίζοντας το σκληρό δίσκο της κάμερας.

πέρασμα

Καταλαβαίνω πως προσπαθείτε να θάψετε πολλούς ανθρώπους μέσα σας.

Λοιπόν; Τί είναι αυτό που πενθείτε;

Βγήκα στο δρόμο, έκανα ένα τσιγάρο, περπάτησα, έκανε ζέστη, έβγαλα την καπαρντίνα και την κράτησα αγκαλιά, κατέβηκα στο σταθμό του τρένου, έφτασα στο γραφείο, απασχολήθηκα ανιαρά, κατέβηκα ξανά στο τρένο, βγήκα και περπάτησα τις δύο τελευταίες στάσεις ως το σπίτι, κοιμήθηκα έναν απογευματινό ύπνο βαρύ, ξύπνησα από το τηλέφωνο, μία κυρία με ενημέρωσε για κάποια τραπεζική υπηρεσία, το έκλεισα σχεδόν αγενώς, μου μαγείρεψα, με καλόπιασα και αποφάσισα ο,τι έχει “πεθάνει” να περάσει επιτέλους προς το φως κι εγώ να μείνω εδώ, με τους ζωντανούς, με όσα κομμάτια μου παραμένουν ζωντανά κι εκείνα που επιδέχονται αναγέννησης.

Να πενθήσω άλλο, δε θέλω. Ως εδώ φτάνει.

( υστερόγραφο: εχθές το βράδυ, περπατώντας μπροστά από την απέναντι πολυκατοικία, άκουσα λυγμούς κάποιου άνδρα κι αναφιλητά. Τυχεροί όσοι μπορούν και κλαίνε ακόμα. )

τάιμ κάψουλ

Συνάδελφος: Πολύ χαμηλά το χρεώνεις.

Εγώ: Θα πάθει εγκεφαλικό αν τού ζητήσουμε όσα λες.

Συνάδελφος: Τσίπη σε βρίσκω.

Εγώ: Σού λέω, ο τύπος έχει χασαποταβέρνα!

Συνάδελφος: Καλά.

Εγώ: Να σού πω…

Συνάδελφος: Έλα.

Εγώ: Έχει τίποτα γλυκό στο ψυγείο;

Συνάδελφος: Έχει κάτι παστάκια.

Εγώ: Δε θέλω.

Συνάδελφος: Τί θέλεις;

Εγώ: Θέλω κάτι γλυκό.

Συνάδελφος: Θέλεις μία μπιγκ μπάμπολ;

Εγώ: (…)(…)(…)

unrated

Είχα πολύ καιρό να δω τέτοιο όνειρο.

Το χθεσινό ήταν τόσο φιλήδονο, τόσο προκλητικό και τόσο αναζωογονητικό, που προτιμώ να το κρατήσω για τον εαυτό μου.

(Μμ.. Έτσι θα πάει η σημερινή μέρα.)

black and white

The camera wants to know. But if my hypothesis is correct, this knowledge is dialectically determined to be unsatisfying, so that there can be no end to the taking of pictures.  Everything known becomes an object, unsatisfactory, hence to be treated with contempt and forgotten in the illusory thrill of taking the next picture.

- Journal of the Fictive Life, Howard Nemerov

Δύο αράδες από τη σπουδή του Nemerov στην εποχή και την τέχνη της εικόνας.

Δεκαετίες αργότερα, η Susan Sontag επιστρέφει στον ίδιο ακριβώς συλλογισμό.

Κοινό σημείο αναφοράς και των δύο, η αδερφή του Nemerov και το αρχετυπικό icon της Sontag, η ιδιοφυής Diane Arbus.

( Εάν το θάρρος πιστώνεται ως ιδιοφυία. )

Αφιέρωμα, σε όσους επιμένουν στην εικόνα των πραγμάτων.

io, tu, noi, voi, loro

Φτιάχνουμε κάτι, δηλαδή αρχίσαμε να φτιάχνουμε κάτι. Κάτι ακόμη.

Αρχίσαμε να συζητάμε κάτι, να ψάχνουμε κάτι. Κάτι άλλο.

Αρχίσαμε να σημειώνουμε κάτι και να μιλάμε για κάτι και να περιμένουμε κάτι. Κάτι όμορφο.

Κάτι οπωσδήποτε όμορφο.

Κάτι που θα χρειαστεί ίσως χρόνο.

Είναι σαν να έχεις ένα μωρό στο μυαλό σου. Σαν να υπάρχουν πολλά μωρά σε πολλά μυαλά.

Είναι σαν να δίνεις το χέρι κι ένα χαμόγελο και πάνω από φλυτζανάκια καφέ να κυλάνε τα μωρά από το μυαλό στην κοιλιά.

Κι αρχίζουμε όλοι να κυοφορούμε.

Εκείνο το οπωσδήποτε όμορφο.

Νομίζω -για μένα- ευτυχία είναι να μην αποκλείεται το πέρασμα από την επιθυμία στην πράξη.

Να μην το αποκλείουμε ούτε εμείς οι ίδιοι.

( Και μεσολαβεί μεγάλη δυστυχία, πριν από αυτή τη δυνατότητα ευτυχίας. )

Και νομίζω -για μένα- χαρά είναι να υπάρχουν δρόμοι με ανθρώπους που ίσως δώσουν το χέρι (και το χαμόγελο) και πιουν τον καφέ μαζί σου.

Espresso, latte, γαλλικό.

Ή cappuccino.

( Νομίζω -εγώ- πως στη ζωή ερχόμαστε για να δίνουμε τα χέρια και να χαμογελάμε. )

( Και ξέρω -εγώ- πως η ζωή σού ζητάει να κάνεις υπομονή. Αρκεί να φυλάς στο μυαλό σου τα μωρά. )

new york, do you love us?

Οι όμορφες ρυτίδες γύρω από τα μάτια της Julie Christie.

Οι σκέψεις της Drea de Matteo στο βαγόνι του τρένου.

Κι ένα κοριτσάκι στο πάρκο.

Aπό τη χθεσινοβραδινή, ειδική πρεμιέρα στο Ideal αυτά κράτησα.

Πολύ λιγότερα από όσα περιμένα από το “αντίπαλον δέος” του Paris, je t’aime.

Πολύ λιγότερα από όσα περιμένα από το “αγαπημένο” Μεγάλο Μήλο.

Και πάλι όμως, όχι και τόσο ασήμαντα.

Αναρωτιέμαι: η αυθόρμητη φηγή του ζευγαριού στη Ρώμη, μήπως υπόσχεται ένα τρίτο μέρος, ένα Roma, ti amo? How tacky and how cool would that be!

στερεότυπά μου

Συνομιλία με τη μητέρα στο τηλέφωνο.

Παντεπιστημίου εγώ, στο φανάρι, εκείνη στο σαλόνι της.

Μητέρα: …και πού λες, έβαλα αγγελία το διαμέρισμα…

Εγώ: (ποιό διαμέρισμα πάλι, τί λεει)

Μητέρα: …και μού το ζήτησε ένα ζευγάρι GAY!!

Εγώ: Α.

Μητέρα: …αυτοί πρέπει να μένουν πρώτη φορά μαζί, γιατί μού πε εκείνος ότι ο φίλος του μένει στο εξωτερικό τώρα.

Εγώ: Και;

Μητέρα: …θα μείνω, λέει, με έναν φίλο μου κι ένα σκυλάκι.

Εγώ: Οκ.

Μητέρα: …πενηντάρης είναι, τού πα να τον πάρω τηλέφωνο και λέει όχι, αυτό είναι το what’s up που χρησιμοποιώ για να τηλεφωνώ στο σύντροφό μου.

Εγώ: Μμ.

Μητέρα: …εντομεταξύ τού λεγα οτι το σπίτι έχει 2 κρεβατοκάμαρες…

Εγώ: Ωραία! Βρήκες κι ενοικιαστές.

Μητέρα: Εσύ τί λές να κάνω;

Εγώ: Τί να κάνεις; Να το δώσεις.

Μητέρα: …ναι, αυτό μού λένε όσοι ρώτησα…

Εγώ: …

Μητέρα: …μού λένε οτι αυτοί που είναι τέτοιοι θα είναι και καθαροί και θα προσέχουν.

Εγώ: Μμ.

Μήτερα: …αλλά φοβάμαι, μην δημιουργήσουν πρόβλημα στην πολυκατοικία.

Εγώ: Τί πρόβλημα, ρε μάνα, να κάνουν κάθε βράδυ πάρτυ;

Μητέρα: …ξέρω γω! Να κουβαλάνε συνέχεια άντρες!!

Εγώ: (…) (…) (…)

all these little rejections

Μού επιτρέπεις.

Αισθάνομαι: άσχημος/χοντρός/ανόητος/κενός/μόνος/μπερδεμένος/φοβισμένος.

Και πρέπει να βάλω μπροστά το μεγάλο σχέδιο.

Γιατί αισθάνομαι πως είμαι όλα τα παραπάνω.

(Ενώ δεν είμαι.)

080307261009

Στο γραφείο αποφασίσαμε να ανοίξουμε μερικές από τις κούτες συνεργατών που δεν δουλεύουν πια μαζί μας. Τα αρχεία τους.

Ο τρελούλης το αποφάσισε. Άρπαξε το κοπίδι, πέρασε από πίσω μου, εγώ φοβάμαι πάντα ο,τιδήποτε κοφτερό, άρχισε να κόβει τα χαρτόνια.

Μού έδινε κι εγώ ταξινομούσα. Τί πετάμε, τί κρατάμε, τί κρύβουμε.

Έβγαλε μια ξεθωριασμένη εφημερίδα. Ένα φρη πρες.

Στο εξώφυλλο ο πρωταγωνιστής μίας ταινίας.

Το όνομα της ταινίας με μεγάλα κίτρινα γράμματα.

(Κάπου στο σπίτι, σε άλλα κουτιά, δικά μου “αρχεία” έχω ένα εισιτήριο με το ίδιο όνομα. Το πιθανότερο, να έχω δύο εισιτήρια)

Κράτησα την εφημερίδα, είδα την ημερομηνία της. Αριθμοί χωρίς κενά. 080307.

Εξυπνακίστικοι τρόποι να καταγράψεις το χρόνο.

Έβαλα την εφημερίδα στην τσάντα.

Στο δρόμο για το τρένο έπεσε από το μάτι μου ο φακός.

Γύρισα σπίτι σχεδόν από ένστικτο.

Ευτυχώς είχα να τον αντικαταστήσω.

Σκέφτομαι πως το μέσα πληγώνεται κι αν πληγωθεί δεν επανέρχεται. Παραμορφώνεται. Μαθαίνει στη νέα φυσιολογία.

Μπορεί το χέρι που σε άλλαξε να αγγίζει τώρα άλλα όργανα σε κάποια άλλη άκρη του πλανήτη. Έσύ όμως κουβαλάς την παραμόρφωσή σου.

Και μ΄έναν τρόπο ασαφή, βοηθάει να έχεις ένα ντοκουμέντο. Ένα μικρό παράσημο τιμής.

βαθιά μεσ’τα μάτια τους

Είχαμε βάλει ένα στοίχημα πριν… κάποιους μήνες.

Δε θα το προδώσω.

Και θα το αφήσω στην τύχη, τη γνώση αυτής της μικρής εξομολόγησης.

Πως εκείνο το βράδυ στην Κυψέλη, πριν φύγουμε αργά τη νύχτα, όσο ήμασταν ακόμα μέσα, το στοίχημα σχεδόν το έχασα.

Αλλά περισσότερο “σχεδόν” δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Κι εγώ το χω χάσει το στοίχημα. Αλλά δεν το κέρδισε ένας, το κέρδισαν τρεις.

Και δεν θα το πω ποτέ παρά εδώ, πως κάθε επόμενη νύχτα που κοιτάζω με προσοχή και αγωνία, όταν χαμογελάω παγωμένα, είναι γιατί νιώθω τα μάτια μου έτοιμα να τρέξουν και τα στοιχήματα να χάνονται το ένα μετά το άλλο.

Άρα έχω ήδη κερδίσει.

Άρα εδώ είναι καλά.

( Κι εδώ είναι σπίτι. )

any given wednesday

αράχνη

Πριν 1-2 μέρες, ο αγορένιος με ρώτησε: “τί σκέφτηκες όταν είδες αυτόν τον τοίχο πράσινο;”

Τού απάντησα πως μ’αρέσει το πράσινο, πως είναι ένα ζωντανό και δροσερό χρώμα. Πως με ηρεμεί.

Την ίδια στιγμή κοίταξα λίγο καλύτερα τον τοίχο.

Και σκέφτηκα πως σπάνια πια προσέχω οτι κάθε μέρα μπαίνω σε ένα πράσινο σαλόνι.

(You’re just too used to my honey, now)

Έμεινα σε αυτόν τον καναπέ 3 μέρες. Τον παλιό καναπέ δίπλα στον πράσινό τοίχο.

Με φάρμακα, θερμόμετρα, τη λουλουδάτη κουβέρτα και τα τηλεκοντρόλ.

Κι είναι πολλές 3 μέρες, μην το υποτιμάς.

Και ξέρεις τί σκέφτηκα;

Σκέφτηκα πως είναι μεγάλη ανοησία να θεωρούμε οτι έχουμε κάτι δικό μας.

Στην πραγματικότητα, δεν μάς ανήκει απολύτως τίποτα.

Τα πάντα είναι περαστικά. Ακόμα χειρότερα, τυχαία. Συμπτωματικά.

Είναι σαν να ισορροπεί μία σταγόνα στον ιστό της αράχνης. Πόσο κρατάει αυτή η συνθήκη; Τόσο κρατάμε και μεις.

Κι ο λόγος που συνηθίζουμε και ξεχνάμε τί έχουμε είναι για να μην εμποδίζει τη ζωή μας η γνώση οτι θα επιστρέψουμε αργά ή γρήγορα σε εκείνο το σημείο που δεν είχαμε απολύτως τίποτα.

Που θα περιμένουμε την επόμενη βροχή και θα ελπίζουμε σε κάποια πεινασμένη αράχνη.

run for our lives

Όταν μείνεις ακίνητος, τα πράγματα μπορεί να σού φανούν πολύ τρομακτικά.

Είναι πολύ τρομακτικά.

Επίσης είναι γελοία, είναι παράλογα, είναι αγχωτικά, είναι εξαιρετικά λάθος.

Όταν μένεις ακίνητος.

Γιατί όταν τρέχεις, όλα φαίνονται χρωματιστά, μυρίζουν έντονα και επιπλέουν σε μία ατμόσφαιρα ονείρου.

Όταν τρέχεις, έχεις το ακαταλόγιστο.

λέπια