Πηγαίνουμε διακοπές.
Το συναρπαστικό δεν είναι μόνο πως πηγαίνουμε διακοπές.
Το συναρπαστικό είναι πως η παραπάνω φωτογραφία έχει τραβηχτεί στον προορισμό μας!
( Επιστροφή κάπου κάπως κάποτε! )
butt it
•Ιουνίου 30, 2009 • Γράψτε ένα σχόλιο
Σταμάτησα να καπνίζω πριν (χμ…) 38 ώρες;
Έχω πιει 5-6 λίτρα νερό, το περισσότερο ανθρακούχο.
Και κάτι θιβετιανά αναψυκτικά, detox, που στην πραγματικότητα παίρνω για το μπουκάλι.
Νιώθω λιγότερο άνθρωπος τώρα που δεν καπνίζω κι αυτός είναι μάλλον αρκετός λόγος για να συνεχίσω την αποχή.
Κάνω τις στατιστικές μου.
Δέκα χρόνια περίπου.
3650 ημέρες περίπου.
3650 πακέτα περίπου.
73.000 τσιγάρα περίπου.
Πώς εξακολουθώ να αναπνέω. Περίπου.
5 χρόνια λιγότερα, μού είχε πει ο γιατρός. Περίπου. Για κάθε ασθματικό καπνιστή.
Χθες βράδυ σκέφτηκα οτι ένα κάθε βράδυ δε βλάπτει, άσε που προσθέτει και στο μυστήριο.
Κατέβηκα ως το περίπτερο, ευτυχώς είχε κλείσει.
Φοβάμαι πως θα γίνω επτακόσια κιλά. Μου ανοίγει η όρεξη, το νιώθω.
Η προϊσταμένη μού ζήτησε μία επιγραφή για το καπνιστήριο που από αύριο καταργείται.
Την ίδια στιγμή έχουν προβλεφθεί καμιά 10αριά παραθυράκια στον νέο αντικαπνιστικό νόμο, ώστε να μην εφαρμοστεί ποτέ στις πραγματικές του διαστάσεις.
Αισθάνομαι πως θα ΄μαι ο μόνος άκαπνος σε μία χώρα ικανοποιημένων καπνιστών.
Που αργά ή γρήγορα θα αρρωστήσουν.
Σκέφτομαι πως δεν θέλω να αρρωστήσω και πως δεν θέλω να αρρωστήσω σε αυτή τη χώρα.
Ανυπομονώ να διπλασιάσω τις αντοχές μου στο γυμναστήριο. Να κουράζομαι λιγότερο.
Να μη μού λείπει κάτι, να μη μεσολαβεί κάτι στα συναισθήματά μου.
Να μη με συνοδεύει κάτι.
Οπότε, γυρίζω στα εμφυαλωμένα και τα ανθρακούχα μου.
Και -παρακαλώ- μη με ταράζετε και μη με θυμώνετε.
Γιατί σκοτώνω για μια τζούρα.
Ευχαριστώ.
δηλητήριο
•Ιουνίου 26, 2009 • Γράψτε ένα σχόλιο
Αρχικά. Το παραπάνω link το οφείλω σε ένα πολύ γλυκό κορίτσι που παρακολουθούσα καιρό και γνώρισα μόλις χθες. Κλικ εδώ.
Έπειτα. Σού έχω πει για αυτόν τον τρελούλη συνεργάτη μου, αυτό το χαμένο κι άστατο πλάσμα που ανέλαβα κάπου στα μέσα της άνοιξης να υπερασπιστώ ως παιδί μου κι ως πιθανή μου προέκταση στον πραγματικό κόσμο.
Πριν κάποιες μέρες έβγαινα από το γραφείο μας με ένα πιάτο άδειο κι ένα ποτήρι για την κουζίνα. Τον άκουσα να ξεκινά μία από εκείνες τις κουβέντες που ποτέ δεν έχω καταλάβει πώς προκύπτουν και πού στοχεύουν. Εκείνες τις κουβέντες που τελειώνουν με μένα να κουνώ το κεφάλι κι εκείνο σκεφτικό ή με μένα να χαμογελάω κι εκείνον να ξεκαρδίζεται πριν καταλήξει πάλι σκεφτικός.
Άνοιγα την πόρτα, όταν τον άκουσα να μού λέει “να προσέχεις, γιατί οι δουλειές κάνουν κύκλους”.
Όταν γύρισα, χωρίς το πιάτο και το ποτήρι, το σημείωσα στο moleskine σαν προφητεία.
Και με την αίσθηση πως όταν μιλούσε για “δουλειές” δεν έννοούσε αυτό.
Τέλος. Οι “δουλειές” κάνουν κύκλους. Όταν οι κύκλοι στενεύουν, το καλύτερο που έχεις να κάνεις, είναι να πλένεις δυό φορές τα δοντάκια κάθε βράδυ, να μουλιάζεις τους κύκλους των ματιών στην ενυδατική και να κοιμάσαι μια-δυό ώρες παραπάνω.
Γιατί όταν οι κύκλοι στενεύουν, κάποια στιγμή γίνονται σημείο.
Και στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή, θα εύχεσαι να είχες αστραφτερό χαμόγελο και καθαρά μάτια.
Πίστεψέ με, θα το εύχεσαι.
μπλουζ
•Ιουνίου 25, 2009 • 3 σχόλια
Μεγαλώνω και δεν μαθαίνω πως δεν ξαπλώνουμε στα σεντόνια με το παντελόνι.
Μεγαλώνω και δεν μαθαίνω πως δεν καπνίζουμε στο κρεβάτι.
Μεγαλώνω και δεν μαθαίνω πως δεν γυρεύουμε.
Μεγαλώνω και δεν μαθαίνω πως η ζωή μάς γυρεύει μόνη της.
Και πως μάς βρίσκει για την πλάκα της.
φύτεψε πάθη…
•Ιουνίου 25, 2009 • Γράψτε ένα σχόλιο
…θέρισε ενοχές.
( Τη Μαρία Παπαγεωργίου την έμαθα μόλις χθες. Σήμερα ήρθε να σταθεί ακριβώς εκεί που -αν δεν την είχα μάθει εχθές- θα έχασκε ένα πολύ αμήχανο σκοτάδι. )
( Η Garbo λέει πως η ζωή είναι σατανική. Εγώ της λέω πως η ζωή με υπερβαίνει. )
meryl’s 60th
•Ιουνίου 22, 2009 • Γράψτε ένα σχόλιο
All an actor has is their blind faith that they are who they say they are today, in any scene.
Meryl Streep, b. 23rd June 1949
υ.γ.: Μα, κοίτα την πώς έφτιαξε πάάάλι έναν ολόκληρο χαρακτήρα, φώναζε χθες βράδυ ο αγορένιος μου, δείχνοντάς μου το trailer του Julie & Julia (κλικ). Το post αυτό πάει καρφωτό σε κείνον!
yuppie burn-out
•Ιουνίου 22, 2009 • 2 σχόλια
‘The newspapers have got a name for it’, Rebecca continued, brokenly.’Yuppie burn-out’. ‘It’s a syndrome, apparently. You work your rocks off in the City for ten years, you make pots of money, and then one day you look at your life and can’t remember what any of it was for. She was a textbook case. Driving around South London late one Friday night -God knows what she was doing in South London- she finds a nice long cul-de-sac with a brick wall at the end, revs up to ninety miles per hour, and drives straight into it.’
(The House of Sleep – Jonathan Coe)
Αναρωτιέμαι τις τελευταίες ημέρες -μέρες σπάνιου εκνευρισμού και ερεθισμένων νεύρων- τί είναι αυτό που μπορούμε να φέρνουμε σπίτι. Τί συζητάς στο τέλος της μέρας. Αναρωτιέμαι, αν έχω κουραστεί με αυτή την περιστροφική διαδρομή ή αν με έχει εξαντλήσει η απουσία θεμάτων. Υπάρχουν τόσα πράγματα να δεις εκεί έξω. Σήμερα, ας πούμε, κάποιος πέθανε στο σταθμό του τρένου. Βρήκα το ασθενοφόρο μπαίνοντας και είδα την καθαρίστρια να απολυμαίνει με καμιά εκατοστή επιβάτες τριγύρω της. Από την άλλη, αυτή ίσως και να μην είναι η σωστή ιστορία.
Δουλεύω για την Τετάρτη κι αυτό το παλιόπραμα έχει κουραστεί όσο και ‘γω. Σέρνεται όσο κι εγώ.
Βρίσκω ευκαιρία και διαβάζω το Σπίτι του Ύπνου, περιμένοντας να κλείσουν τα αρχεία.
Χαίρομαι που το διαβάζω στα αγγλικά. Ένα γιατί θυμάμαι πόσο αγαπάω τον ήχο των αγγλικών, την ευκολία, τη ροή τους, Δύο, γιατί συντηρώ (στο μυαλό μου) μία προσωπική σύνδεση με την Οδαλίσκη, τα ίχνη της οποίας φρόντισα να χάσω άλλη μια φορά.
Δοκιμάζω άλλες γλώσσες, ακούω ηλίθια ιταλική pop μόνο και μόνο για να φανταστώ πώς είναι να αγαπάς ή να βρίζεις στα ιταλικά. Χαίρομαι, μετά το αφήνω.
Χρειάζομαι ένα μεγάλο διάλειμμα. Όλοι μας;
Εγώ το χρειάζομαι, τουλάχιστον, το λέω εδώ, ένα μεγάλο διάλειμμα, παρακαλώ.
στο άκρο της πόλης
•Ιουνίου 20, 2009 • 2 σχόλια
Το αντιπαθώ αυτό το κτίριο από την πρώτη στιγμή.
Τόσο βίαιο.
Αλλά το μέσα, χμ, το μέσα πρέπει να είναι μιαν άλλη, ολόκληρη ιστορία.
λέπια
•Ιουνίου 18, 2009 • Γράψτε ένα σχόλιο
Απλώνω ένα ψαράκι στην οθόνη μου κι ακούω ένα από αυτά τα εγχώρια e-radios.
Πού και πού σημειώνω τίτλους στο post-it.
Απλώνω κι άλλο το ψαράκι κι ακούω μία οικεία εισαγωγή.
Χαμογελώ, φέρνω μπροστά το παράθυρο και στο player του ραδιοφώνου, αντί στοιχείων του κομματιού γράφει “unknown”.
Το ανεβάζω εδώ, έτσι, to do justice.
(Πόσο παράξενη ημέρα αυτή που τελειώνει.)
βαπτιστής
•Ιουνίου 18, 2009 • Γράψτε ένα σχόλιο
Είστε ένας πολύ εύστροφος άνθρωπος κι όμως [...]. Ενώ την ίδια στιγμή [...].
Έχετε κάποια ιδέα, γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό;
(Πάρε να ΄χεις, τώρα.)
