malaise

the crying game

Είναι σαν να ξυπνάς με αυτή την αίσθηση πως από όλες τις παράλληλες πραγματικότητες -αυτή τη νοσηρή κι ατελείωτη αλυσίδα από “εάν” κι “εφόσον”- εσύ στέκεσαι μετά το ίσον μίας εξίσωσης με εντελώς αβέβαιες μεταβλητές.

μάξ

There were some buildings… There were these really tall buildings, and they could walk. Then there were some vampires. And one of the vampires bit the tallest building, and his fangs broke off. Then all his other teeth fell out. Then he started crying. And then, all the other vampires said, ‘Why are you crying? Weren’t those just your baby teeth?’ And he said, ‘No. Those were my grown up teeth.’ And the vampires knew he couldn’t be a vampire anymore, so they left him. The end.

-Max

άγριο

Κι ένα δώρο ακόμη, από άλλη χώρα αυτή τη φορά.

(Ευχαριστώ πολύ πολύ)

Άγριο δώρο.

Ιδανικό.

ράγισε

Κάνω τη νύχτα αναπνοή

στο σώμα σου να πνέει

αχ, καρδούλα μου

ράγισε, σφράγισε

ξανά.

Κι ένα αεράκι να φυσά

μέσα στα δυό σου μάτια

μες τα χέρια μου

ράγισε, σφράγισε

ξανά.

Και ν’αχνοπαίζουν οι σκιές

στο άσπρο κάποιου τοίχου

στην ερημιά του ήχου

στην ερημιά του ήχου.

Κάνω τη νύχτα ψίθυρο

να ρθει να σού προδώσει

πόσο σ’αγαπώ

άγγιξε, γέλασε

ξανά.

Κι ένα φιλί αμήχανο

τα χείλη θα ενώσει

λέξη δε θα βρω

άγγιξε, γέλασε

ξανά.

(Δώρο πρωινό στο inbox με μουσική και φωνή)

(Της Μαρίας Παπαγεωργίου και του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη)

(Έπαιξε δέκα φορές, έπειτα ξεκίνησε η μέρα μου)

(Όπως θα πρεπε να ξεκινήσει κι όπως μπορούσε)

(Ψιθυριστά)

turned off

Τώρα ημέρες διάφανες, κενές φαινομενικά, ψιθυριστές και χωρίς κάλυψη σήματος.

Κι όλοι από το απέναντι πεζοδρόμιο, να έρχεστε στο δικό μου με διαβατήριο, πλοία και αερόπλανα.

βέηζ

Σκέψου ένα γυάλινο, διάφανο βάζο.

Φαντάσου το μέσα σε ένα χαρτόκουτο, στον πάτο κάποιου ντουλαπιού.

Ή πάνω σε ένα τραπέζι. Κοντά στο παράθυρο.

Ας πούμε πως τα πρωινά που εσύ κοιμάσαι, το φως μπαίνει απ’το παράθυρο μέσα στο βάζο και βγαίνει πολύχρωμο σε όλο το δωμάτιο.

Ας πούμε πως κάνα-δύο πρωινά, ξύπνησες νωρίτερα και είδες αυτό το πολύχρωμο φως και χαμογέλασες πηγαίνοντας προς την καφετιέρα.

Ή πως ένα απόγευμα γύρισες με λουλούδια και τα στόλισες -ψηλά λουλούδια, κίτρινα, άσπρα, κόκκινα- να βλέπουν οι περαστικοί το γεμάτο βάζο απ’ το παράθυρο.

Κι ας πούμε πως αργότερα σού ρθε να πάρεις ένα ψάρι -ή πως στο κάναν δώρο- και πού να το βάλεις, στο γυάλινο βάζο.

Τώρα το τράβηξες από το παράθυρο, να μη βράσει το ψάρι και σκάσει.

Κι ας πούμε οτι το ψάρι τελικά έσκασε, για άλλους λόγους.

Κι έπλυνες το βάζο με χλωρίνες, αφού πρώτα το έγειρες πάνω από την λεκάνη, να διώξεις το ψάρι.

Το πλυνες με χλωρίνες και το κανες κλειδοθήκη, πέταξες μέσα κλειδιά ή και κέρματα. Να έχεις για τα εισιτήρια του μετρό.

Ας πούμε πως περιέφερες ένα βάζο από δω κι από κει.

Μέχρι που το βαρέθηκες και το πέταξες, ή σού πεσε κι έσπασε ή το άφησες με άλλα πράγματα δίπλα στα σκουπίδια να το πάρει κανένας άλλος.

Ας πούμε πως είχες ένα άχρηστο, γυάλινο, διάφανο βάζο.

Ας πούμε πως μπορούσες να κάνεις τόσα πράγματα μ’αυτό, αλλά στο τέλος αποδείχθηκε πως ήταν μοναχά ένα κομμάτι γυαλί.

let’s start

Εγώ με τη μεγάλη εικόνα δε θα τα βάλω.

Το αποφάσισα τις προάλλες στο τρένο.

Θα αλλάζω όνομα στα πράγματα και θα τα αφήνω όπως ακριβώς είναι.

Απλά με άλλο όνομα.

Θα τα λέω αλλιώς.

Και θα παίζω με τις τρυφερές περιοχές της εικόνας.

Που κανέναν δεν πολυενδιαφέρουν.

Και κανείς δεν έχει εκεί το βλέμμα.

Εγώ έτσι αποφάσισα.

Και θα κοιμάμαι περισσότερο.

Και θα τρώω λιγότερο.

Αυτό.

rainbow bracelet

Αυτό για τις συμβουλές, τα ιδιαίτερα και τη σύντομη συζήτηση στην πόρτα.

Σ’αγαπάω, μωρέ!

επίσκεψη

Είμαι στο μεταβατικό στάδιο δυό μήνες τώρα.

Έχω να ξεσκονίσω και να συγυρίσω αιώνες.

Στοιβάζω βιβλία και αντικείμενα στη σειρά.

Κι αν είχα χρόνο, θα τα έβαζα και σε κούτες.

Αν ήξερα που βρίσκει κανείς κούτες.

Στον τοίχο της εισόδου, έχει ανοίξει μια μικρή ρωγμή.

Βγάζει ένα σκοτεινό, αφρώδες υλικό.

Το αφήνω. Κάθε μέρα απλώνει και λίγο.

Στον τοίχο του μπάνιου γεννιέται ένας θαμός λεκές.

Από μέσα.

Κι όταν ζεσταίνει το νερό, μουσκεύονται όλα.

Κλείνω ραντεβού.

Με ιδιώτες και γραφεία.

Κάθε βδομάδα, μέρα παρά μέρα.

Μπαίνω σε σπίτια.

Άδεια, κυρίως, καμιά φορά βρίσκω μέσα και τους ενοίκους τους.

Κι εκείνοι με πράγματα στη σειρά.

Κοιτάζω τα δωμάτια, τα πατώματα, ανοίγω ντουλάπια.

Έπειτα ακούω, κάνω ησυχία να ακούσω έξω.

Ανοίγω και βγαίνω, όπου είναι να βγω.

Κοιτάζω τη θέα.

Ξεχνιέμαι. Έπειτα ευχαριστώ, τυλίγω το κασκόλ και φεύγω.

Κι ήταν σήμερα το πρωί, δύο σπίτια σήμερα το πρωί.

Που έπιασα τον εαυτό μου να συμπεριφέρεται.

Σαν να πηγαίνει επίσκεψη.

Σαν να μην είναι το θέμα να αφήσω κάποτε το σπίτι με το αφρώδες υλικό, το λεκέ και τα νερά.

Αλλά να κάνω μέρα παρά μέρα κι από μία επίσκεψη.

φούλ

Αν ήμασταν 1-2 χρόνια πίσω, θα έπαιρνα λίγο χρόνο για τον εαυτό μου και θα σκεφτόμουν τί μπορεί να σωθεί.

Ίσως να έφτιαχνα και μια λίστα στο χαρτί.

Τί μπορεί να διασωθεί.

Τώρα δεν υπάρχει πια αυτή η πολυτέλεια.

Τώρα οποιοσδήποτε σχεδιασμός είναι τυφλός κι αστείος.

Είναι σαν να δίνεις όπλο σε τρελό.

Κάποιος θα χαθεί.

horizontal

straight through
the Land shooting up
right through my heart

ράμπιτ

Αν με ξέρεις έστω και λίγο, τότε θα σού ‘χω ήδη πει για το λαγό.

Εκείνον που διασχίζει τη λεωφόρο από τη μία μεριά του δάσους στην άλλη (και μη με ρωτήσεις, τί δουλειά έχει μία λεωφόρος στο δάσος, ούτε γιατί ο λαγός θέλει να περάσει απέναντι).

Και στέκεται στη μέση ακριβώς με τα μάτια καρφωμένα στα φώτα που ανάβουν ξαφνικά στο σκοτάδι.

Τώρα ξέρω γιατί θέλω να περάσω απέναντι.

Ελπίζω να μην συναντήσω κανένα αμάξι.

Κι αν βρεθώ παγωμένος στη μέση της ασφάλτου, κάποιος να με τραβήξει έγκαιρα πίσω.

Ή μπρος.

slow like honey

Πήρα ένα καινούριο άρωμα.

Ένα παλιό άρωμα.

Για την ακρίβεια, δεν είναι αυτό ακριβώς που ζήτησα.

Είναι μια άλλη εκδοχή του. Αυτό που οι Γάλλοι λένε parfum.

Ανέτρεξα στο google.

Μού το χε εξηγήσει και η Garbo παλιότερα, αλλά ήθελα να το μελετήσω.

Διάβασα:

Perfume, also called extract or extrait perfume, can include 15-40% perfume concentrates. This is the purest form of scented product and is the most expensive as a result.

Ψέκασα τούς καρπούς και το πίσω μέρος του λαιμού μου.

Η μυρωδιά του είναι πηχτή και βαριά. Κυρίως πηχτή.

Το αισθάνομαι σαν σκούρο μέλι, με λούζει και με περιέχει.

Με περιέχει στην μεγαλύτερη κι ακριβότερη συγκέντρωση.

Βρήκα ένα βάρος, για αρχή.

Κι αρχίζω από ‘κει.

γάλα τίγρης

Φλίψη με μούτρα.